از میز کار النا
مسافر عزیز، چه با موهایی نمک‌زده به استودیوی ما پا بگذاری و چه مت خود را در گوشهٔ اتاقت در هزاران کیلومتر دورتر پهن کنی، می‌خواهم باری نادیدنی را از دوشت بردارم: لازم نیست آرام به اینجا برسی.
اجازه داری سردرگم، با شانه‌هایی گرفته و خسته از نگه داشتن بار خانواده یا کارت از راه برسی. یوگا جامی برای آن‌ها که از پیش آرام‌اند نیست؛ کوره‌ای است که ترک‌هایمان در آن با مهربانی ترمیم می‌شوند.
خودم را گورو نمی‌دانم. فقط تمرین‌کننده‌ای هستم که آن‌قدر در مسیر گوش سپردن به بدن راه رفته که نشانه‌ها را بشناسد. هرگز از تو نمی‌خواهم برایم نمایش بدهی. تنها تعهدم این است که حریمی امن گرد تمرینت نگه دارم تا نفست را رها کنی، به زمین اعتماد کنی و حقیقت آرامی را به یاد آوری که همیشه زیر شتابت زنده بوده است.
عجله نکن. لیوانی آب گرم بنوش. هر وقت آماده بودی، من اینجا در آستانه منتظرم.